justread, Author at just read

Het boek als landschap

Over De duimsprong van Miek Zwamborn

Schrijfster, beeldend kunstenares en vertaalster Miek Zwamborn was tot maart ‘schrijver-in-residentie’ bij het Gemeente Museum in Den Haag. Zes maanden lang mocht zij door de collectie van het museum struinen. ‘Vanuit haar fascinatie voor oerlandschappen en bijzondere weersomstandigheden ging zij in het museum op zoek naar “opgesloten natuur”. De kunstwerken die zij verzamelde, inspireerden haar tot prachtige gedichten. Het resultaat is te zien in de tentoonstelling “Getemde Hemel”,’ lees ik op de website. Toevalligheid wil dat ik net Zwamborns derde roman De duimsprong heb gelezen. Ook in deze roman staat het landschap centraal. Lees verder “Het boek als landschap”

Als de auteur voorleest

‘Hörbücher verkaufen sich so gut wie noch nie,’ schreef de Frankfurter Algemeine Zeitung onlangs. ‘2014 wurden in Deutschland 14,3 Millionen CDs verkauft, ein Rekordergebnis, obwohl seit Jahren auch die Zahl der Downloads steigt. Noch immer werden 80 Prozent aller Hörbücher hierzulande in physischer Form gekauft, 20 Prozent in digitaler Form. Der Anteil der Hörbücher am Buchmarkt wächst kontinuierlich, im vergangenen Jahr betrug er 4,2 Prozent.’ Ook ik luisterde onlangs naar twee boeken: De inscheper en Julia, beide voorgelezen door auteur Otto de Kat zelf. Lees verder “Als de auteur voorleest”

Omkijken naar het verleden

In zijn nieuwe roman De langste nacht brengt Otto de Kat de verhaallijnen uit zijn vorige romans samen. ‘Van alle drie de personages loop ik nog steeds na te denken hoe het met ze zou gaan,’ zei hij in een interview na verschijning van Bericht uit Berlijn. Stond in die roman de diplomaat Oscar Verschuur centraal, nu is zijn dochter Emma de hoofdfiguur. Inmiddels 96 jaar oud, trekt ‘s nachts haar leven aan Emma voorbij. Een leven van geluk, gemis en half geopenbaarde geheimen dat Otto de Kat mooi invoelbaar weet te maken. ‘Ze heeft zoveel gezien en niet begrepen, ze is zo lang een telkens terugkerend verleden ontvlucht, ze is zo bang geweest voor het onkenbare van alles, voor de reis terug. Nu kijkt Emma eindelijk om.’ Lees verder “Omkijken naar het verleden”

Geschiedenis van het lezen

Het begon in het vierde millennium voor Christus: lezen. Voor zover we weten. Het oudste schrift werd halverwege de jaren tachtig gevonden op twee kleine kleitabletten uit die tijd. Essayist en bibliofiel Alberto Manguel begint hier zijn Geschiedenis van het lezen. Maar van wát is dat eigenlijk een geschiedenis? Wat doen we dan, als we lezen? Het is een vraag die we al eeuwen proberen te beantwoorden, maar waarop we het antwoord nog niet weten. Lees verder “Geschiedenis van het lezen”

Verbonden door een draad

Alleen het omslag al maakte mij benieuwd naar Elders van Martijn Knol. Frisbees komen namelijk niet vaak voor in de literatuur. Slechts drie voorbeelden kende ik, en in twee daarvan was het slechts in een flits. Zo wordt er in de meesterlijke novelle van Peter Verhelst De memoires van een luipaard een frisbee gegooid, heel terloops:

Een jongen gooide een frisbee naar een jongen die aan de andere kant van de straat stond. Rakelings over de daken van de auto’s.

Lees verder “Verbonden door een draad”

Laten zien waar je voor staat

Zonder twijfel is Joost de Vries de interessantste schrijver van zijn generatie. Zijn debuutroman Clausewitz kon uiteindelijk de belofte van de eerste hoofdstukken niet helemaal waar maken, maar in ieder geval getuigde de roman van durf. Ook in De republiek wist De Vries met succes een romanwereld intelligent neer te zetten, vol verwijzingen ook naar literatuur, film en wat niet al – Joost de Vries heeft een brede interesse. Die brede interesse zie je terug in de essaybundel Vechtmemoires. Niet ieder stuk daaruit is even goed en wie Joost de Vries kent uit De Groene of Das Magazin zal bekend werk tegenkomen, maar desondanks is Vechtmemoires de moeite waard. Deze verzameling essays geeft namelijk een duidelijk beeld van waar Joost de Vries voor staat als schrijver. Lees verder “Laten zien waar je voor staat”

Dieper in het leven duiken

Een mooie boekhandel met een ruime voorraad. En een koffiehoek waar je lekker kunt zitten met een boek om te kijken of je het wat vindt – daar geloof ik echt wel in, hoor. Daar gaan mensen echt wel naartoe. Zo ongeveer omschreef een vriend eens zijn ideale boekhandel. Nu mag je me een pessimist vinden, maar ik vroeg hem waar dat allemaal van betaald moest worden. Je moet goede klanten hebben om op jaarbasis uit te komen. Hoeveel boeken hijzelf kocht? Ongeveer twee. Per jaar. En meestal via internet. Er is best reden voor enig pessimisme in het boekenvak. En of Gabrielle Zevin daar met haar ‘onvergetelijke liefdesverklaring aan boeken’, De verzamelde werken van A.J. Fikry, boekhandelaar, daar verandering in brengt, vraag ik me af. Lees verder “Dieper in het leven duiken”

Mijn boekhandel

Begin vorig jaar ging de boekhandelketen Polare failliet. Een aantal grote winkels wist sluiting te voorkomen en ging zelfstandig verder. Scheltema is weer Scheltema – geen Polare of Selexyz meer. Ik hoop dat ze het redden, maar moeilijk zal het worden. En niet alleen omdat ze nog steeds in dat grote, dure pand op het Koningsplein zitten. Sinds kort heeft de Nederlandse boekhandel ook nog concurrentie gekregen van alleswinkel Amazon, die toevallig ook boeken verkoopt. In Nederland vooralsnog alleen e-books en alleen in hun eigen Kindle-formaat. En omdat de vaste boekenprijs niet geldt voor e-books worden die voor een habbekrats aangeboden. Hoe moet je daar nu tegenop boksen? Lees verder “Mijn boekhandel”

2014: mijn jaar in boeken

Laatst kwam ik een lijstje tegen met een aantal titels dat ik nog moest lezen – in mijn geval betekent dat: ooit, een keer. Liefst natuurlijk op korte termijn, maar waarschijnlijk komt er wel een ander boek even tussendoor. Van die lijst had ik dit jaar vijf boeken gelezen. Op een totaal van 22 gelezen boeken dit jaar, niet onaardig – maar er blijft genoeg over dat ik doorschuif naar volgend jaar. Lees verder “2014: mijn jaar in boeken”

Boete, hoe doe je dat?

Kan een boek tegelijk goed zijn en je op een bepaalde manier tegenvallen? Dat leek mij altijd lastig, maar nu ik ervoor ga zitten om op te schrijven wat ik van Ian McEwans roman Atonement vind, komt het daar geloof ik wel op neer. Het goede betreft het vakmanschap van McEwan: hij schrijft goed, weet zijn verhaal zo te vertellen dat je verder wilt lezen, speelt met zijn lezers. Voor wat het aanvankelijk lijkt, is het boek toch net even iets te dik. Je weet dat er dan nog iets moet komen. Waar gaat het allemaal heen? Pas op het einde laat McEwan de aap uit de mouw komen. Punt is dat ik niet zo goed weet of ik die zet geslaagd vind. Lees verder “Boete, hoe doe je dat?”

Auteur: justread