Categorie: fictie

Een licht laten schijnen op wat we verliezen

Over Een hond aan mijn tafel van Claudie Hunzinger

Omslag-Claudia-Hunzinger-Een-hond-aan-mijn-tafelBen ik zo’n typische Nederlandse lezer? Die is meer autobiografisch geïnteresseerd, in tegenstelling tot de Franse lezers, die eerder de tekst willen doorgronden. Aldus een kenschets van Emma Doude van Troostwijk in een interview dat ik een tijdje geleden las. Maar er zijn natuurlijk Franse schrijvers die het dicht bij zichzelf houden. Zo las ik afgelopen zomer Een hond aan mijn tafel van Claudie Hunzinger. Nu vroeg ik me bij het lezen niet bij elke bladzijde af wat er nu wel en niet echt waar was, maar het was moeilijk om niet af en toe aan de werkelijkheid te denken. Niet omdat hoofdpersoon Sophie een weinig verhuld alter ego van de schrijfster is – zo lees ik in de Franse pers – maar vooral ook omdat ik het boek las op een steenworp van waar het zich afspeelt. Lees verder “Een licht laten schijnen op wat we verliezen”

Zonder dat het er staat

Over Voorbij de dagen van Jannie Regnerus

Jannie Regnerus - Voorbij de dagenWanneer je zo net na het middaguur naar de boekhandel gaat, zijn de dozen van het Centraal Boekhuis uitgepakt. De vers geleverde boeken zijn binnen, soms liggen ze al uitgestald in de winkel. Naar de nieuwe roman van Jannie Regnerus keek ik al enige tijd uit en op de dag van verschijnen om half één stond ik dus bij Linnaeus Boekhandel. Meteen die middag begon ik in Voorbij de dagen en bij de eerste pagina wist ik dat ik mij met goede reden naar de winkel had gerept. Lees verder “Zonder dat het er staat”

Het hoofd verloren

Over Mensen van de dag van Emma Doude van Troostwijk

Emma Doude van Troostwijk - Mensen van de dagEen jonge vrouw keert vanuit Rotterdam terug naar haar ouderlijk huis in Frankrijk. In dat huis bij de pastorie – haar vader is predikant – wonen ook twee grootouders en haar broer. Deze broer Nicolaas staat op het punt om predikant te worden – als derde generatie binnen de familie, want ook grootvader was dit van beroep. Maar feestelijk is het niet echt: grootvader lijdt aan alzheimer, vader heeft een burn-out en haar broer twijfelt op het laatste moment aan zijn roeping. ‘In het Nederlands zijn ze de weg kwijt. In het Frans verliezen ze het hoofd. Ils perdent la tête,’ staat ergens in dit uit het Frans vertaalde debuut Mensen van de dag van Emma Doude van Troostwijk. Lees verder “Het hoofd verloren”

Verdwenen woorden

Over Een woord voor van Eva Meijer

omslag van Een woord voor van Eva MeijerZoals elke taal steeds nieuwe woorden krijgt, verdwijnen er ook woorden. Andertieren, lijden, zuimel. Nooit van gehoord, van een enkel kun je nog iets van een betekenis herkennen. Zo betekent het eerste ‘van een andere soort’. ‘Lijden’ bestaat nog, maar niet in de betekenis van ‘voorbijgaan’ – al is die nog wel te herkennen in de constructie van ‘twee jaar geleden’. Misschien is ‘zuimel’ daarom wel mijn lievelings van deze drie: ik zou de betekenis nooit geraden hebben, maar ik vind het een mooi woord voor ‘nalatig’. De woorden zijn verdwenen en we hebben er een ander woord voor in de plaats. Zo gaat het ook in de roman Een woord voor van Eva Meijer. Met dit verschil: het verdwijnen gebeurt niet geleidelijk. In steeds rapper tempo verdwijnen woorden ineens uit het collectieve geheugen én uit boeken waar ze tot kort daarvoor nog stonden. Lees verder “Verdwenen woorden”

Dolende zielen

Over Het objectief van Martien van Agtmaal

Martien-van-Agtmaal-Het-objectiefEen dikke twee jaar geleden kwam Het objectief van Martien van Agtmaal uit en toen las ik het niet. Er verscheen destijds een recensie in De Groene en die was niet bepaald lovend (en bij mijn weten verschenen er ook geen andere recensies). Maar laatst tipte een vriendin me, het zou wel eens iets voor mij kunnen zijn. En gelijk had ze! Met enige vertraging heb ik nu weer een schrijver ontdekt naar wiens volgende werk ik alweer uitkijk. Lees verder “Dolende zielen”

Wat is ‘een boek gelezen hebben’?

Over Mrs. Dalloway van Virgnia Woolf

boekomslag Virginia-Woolf-Mrs-DallowayWat is ‘een boek gelezen hebben’? Ik heb me dat wel eens afgevraagd wanneer een leerling een boek heeft gelezen, maar er hoegenaamd niets over kan vertellen (en in dit geval geloof ik de leerling best dat het boek echt uit is). Je hebt letters tot je genomen, maar er kennelijk erg weinig gedachten bij gehad, je niets afgevraagd. Is dat dan ‘een boek lezen’? De vraag dringt zich andermaal op naar aanleiding van eigen ervaring nu met Mrs Dalloway van Virginia Woolf. Lees verder “Wat is ‘een boek gelezen hebben’?”

Heel erg oké

Over Het gore lef van Sarah Arnolds

Sarah-Arnolds-Het-gore-lefEen collega kocht het van haar kerst­boeken­bon. Een vriendin drukte me het in de hand – wat ik ervan ging vinden. Het gore lef van Sarah Arnolds (1992) werd in de pers alom geprezen en zowel NRC als de Volkskrant bombarderen deze schrijfster tot talent van 2026. De achterflap barst van de quotes uit recensies en vriendelijke woorden van collega-schrijvers. De marketing­machine van uitgeverij Das Mag heeft weer goede zaken gedaan, zie ik. Je zou er haast achterdochtig van worden, van zulk luid tromgeroffel. Lees verder “Heel erg oké”

Nog een kans voor Pirandello

Over Iemand, niemand en honderdduizend van Luigi Pirandello

Pirandello-iemand-niemand-en-honderdduizendGod, wat heb ik hem vervloekt. Zittend op de Aventijn met Pirandello in mijn hand, Novelle per un anno. Ik studeerde in Italië en volgde een vak over deze schrijver. De taal sprak ik inmiddels meer dan behoorlijk, maar het literaire Italiaans was nog moeilijk. Ik ploegde maar moeizaam door Pirandello’s verhalen over ruraal Sicilië. Ik heb me altijd afgevraagd of het de schrijver was, in 1934 gelauwerd met de Nobelprijs, die me niet echt aanstond of dat het mijn tekortschietende Italiaans was. Onlangs vond ik in de kringloopwinkel een vertaling van zijn roman Iemand, niemand en honderd­duizend. Vooruit, nog een kans dan. Lees verder “Nog een kans voor Pirandello”

Blijf je je hele leven wie je denkt te zijn?

Over De herinnerde soldaat van Anjet Daanje

Anjet-Daanje-De-herinnerde-soldaat‘Je kunt verhalen herzien en nieuwe verhalen beginnen,’ zei Sander Kollaard eens in een interview. ‘Wat essentieel is om te begrijpen aan de hele discussie over identiteit, is dat het verhalen zijn die we onszelf en anderen vertellen.’ Het lijkt of Anjet Daanje met deze zinnen in haar hoofd De herinnerde soldaat heeft geschreven. Vorig jaar las ik voor het eerst iets van haar en nu deze roman. Ik denk dat het het beste boek is dat ik in jaren heb gelezen. Lees verder “Blijf je je hele leven wie je denkt te zijn?”

Rouwdouwer legt rekenschap af

Over Rouwdouwers van Falun Ellie Koos

‘Waarom zijn we zo gemaakt dat we de wereld niet verdragen?’ Ada vraagt het zich af wanneer een pasgeboren puppy moeite heeft met overleven omdat hij verstoten is door de moeder. Een opmerkelijk moment waarin ze iets van gevoel toelaat – haar vader en zij waren immers rouwdouwers. Ada jankt niet, zoals ze het zelf zegt, in tegenstelling tot haar broertje Broos. Deze levenshouding van Ada wordt in het debuut Rouwdouwers van Falun Ellie Koos op de proef gesteld – dat voel je aan alles. Ik kreeg deze roman getipt en hoewel ik aanvankelijk nog enige reserves had, vond ik het steeds beter worden. Lees verder “Rouwdouwer legt rekenschap af”

Blijf op de hoogte