2018: het beste dat ik las

In 2018 las ik meer dan ooit, al leidde lang niet elk boek tot een bespreking – hier of elders. Over sommige boeken ga ik nog iets schrijven, van andere boeken is dat minder noodzakelijk. Boeken die me niet vreselijk veel deden, boeken waar ik niet zo veel over te zeggen heb. Maar tussen al die boeken zaten er ook een paar waar ik ronduit enthousiast over ben. Aan het eind van het jaar blik ik terug en kies mijn top drie. “2018: het beste dat ik las” verder lezen

Geen daden maar dromen

Over Waarom vuilnismannen meer verdienen dan bankiers van Rutger Bregman en Jesse Frederik

Bregman en Frederik - Waarom vuilnismannen meer verdienen dan bankiersMet Waarom vuilnismannen meer verdienen dan bankiers hebben Rutger Bregman en Jesse Frederik een prikkelend essay geschreven dat uitnodigt om vanzelfsprekendheden in de economie nog eens goed te overdenken. Vanzelfsprekendheden als een feilloos werkende transparante markt. Vanzelfsprekendheden als dat de waarde van iets bepaald wordt door de prijs. Bregman en Frederik kiezen hiervoor een interessante route. Ze kiezen er niet voor om vanuit een linkse economische theorie kritiek te leveren. In plaats daarvan duiken ze in de geschiedenis van het liberalisme en laten zien hoe ver de hedendaagse liberale politici hiervan verwijderd zijn. “Geen daden maar dromen” verder lezen

Ongrijpbaar geluk

Over Grip van Stephan Enter

Stephan Enter GripHoe lang duurt het om erachter te komen dat een schrijver goed is? Toen ik zes jaar geleden Grip van Stephan Enter voor het eerst las, had ik dat vermoeden na één pagina. Ik herinner me weinig details van het verhaal, maar wel de indruk die het achterliet. Dit was een van de beste boeken die ik had gelezen. Onlangs herlas ik Grip. En ik had niet één pagina nodig om weer vast te stellen dat die Enter zo verrekte goed schrijft, maar slechts één alinea. “Ongrijpbaar geluk” verder lezen

Passanten in Kiev

Over Kiev op de bodem van een glas van Tobias Wals

Tobias Wals - Kiev op de bodem van een glasIn zijn debuut Kiev op de bodem van een glas schetst Tobias Wals (1993) in vijftien fragmenten een beeld van het leven in een hostel in de Oekraïense hoofdstad. Wat deze fragmenten tezamen vormen houdt het midden tussen een roman en een verhalenbundel. Gemene delers zijn de vaste bewoners van het Borscht Hostel en dezelfde, registrerende vertelstem van Tobias. Er is ook een zekere ontwikkeling, maar om als hoofdstukken uit een roman door te gaan hebben de afzonderlijke delen een te weinig dwingende samenhang. “Passanten in Kiev” verder lezen

Schier onmogelijk weg te leggen

Over De afwezigen van Lieke Kézér

Lieke Kézér - De afwezigenJubelende recensies en onderscheidingen: hartstikke leuk natuurlijk voor de schrijver, maar als lezer heb je er ook weer niet heel veel aan. Het overkomt me vaak genoeg dat ik zo’n boek niet echt de moeite vind – of zelfs ronduit slecht. Kwestie van andere smaak. Des te leuker natuurlijk als een boek de verwachtingen na het winnen van De Bronzen Uil én de ANV Debutantenprijs weet waar te maken. De afwezigen van Lieke Kézér las ik op vakantie en het bleek schier onmogelijk het weg te leggen. “Schier onmogelijk weg te leggen” verder lezen

Waarom Sander Kollaard zo goed is

Over Onmiddellijke terugkeer van uw geliefde van Sander Kollaard

Sander Kollaard - Onmiddellijke terugkeer van uw geliefdeWie vaker mijn stukjes leest, zal onderhand wel en aardig idee hebben van wat voor soort schrijvers ik houd. Sander Kollaard is er zo een – eerder schreef ik over zijn roman Stadium IV en zijn nieuwe verhalen­bundel Levensberichten. Onlangs las ik ook zijn debuut Onmiddellijke terugkeer van uw geliefde – prachtige titel. Het begin van het tweede verhaal, ‘Het kasboek’ laat precies zien waarom die Kollaard zo goed is: “Waarom Sander Kollaard zo goed is” verder lezen

Verhalen zijn ook goed als ze kort zijn

Over De vluchtelingen van Viet Thanh Nguyen, Levensberichten van Sander Kollaard en De geur van miljoenen van Merijn de Boer

De meeste boekenlezers willen romans, geen verhalen. Een tijdje geleden vertelde een boekhandelaar me dat ze, wanneer ze iemand voor zich had ‘die niet van verhalen hield’, altijd vroeg: ‘Wat doe je hier dan?’ Terechte vraag. Ik blijf namelijk gek vinden dat de meesten pas een verhaal willen lezen als het langer is dan pakweg 180 pagina’s. En dat terwijl het korte verhaal juist zo’n mooi genre is. Ik las de afgelopen tijd drie recent uitgekomen verhalenbundels. Voor wie z’n koudwatervrees moet overwinnen als het op verhalenbundels aankomt, ze gelden alle drie als tip. “Verhalen zijn ook goed als ze kort zijn” verder lezen

Bedreigde burgermannen

Over De geur van miljoenen van Merijn de Boer

Merijn de Boer - De geur van miljoenenLaatst hoorde ik het weer van een boekhandelaar: verhalenbundels verkopen niet. Alleen die van Alice Munro, zei hij, maar die schreef dan ook geen romans. Merijn de Boer schrijft wel romans, De nacht (2014) en ‘t Jagthuys (2016) en heeft nu weer een nieuwe verhalenbundel. Met De geur van miljoenen bewijst hij, na zijn debuutbundel Nestvlieders, andermaal het ongelijk van hen die het genre links laten liggen. “Bedreigde burgermannen” verder lezen

Nestvlieders: vier prachtige verhalen over verval

Over Nestvlieders van Merijn de Boer

Merijn de Boer - NestvliedersIn mijn tijdlijn duiken de laatste tijd veel reisboeken op. Over hoe je volgens die en die het beste reist. Of een boek vol tips voor als je in de yurt naast je alleen maar contant kunt betalen en meer van dat soort euvel. Het is er natuurlijk ook de tijd voor: na de eindexamens moeten nichtjes of buurjongens een leuk cadeau voor hun tussenjaar. Echter, alles wat je over reizen zou moeten weten staat ook in het verhaal ‘Balthasar Tak’ uit debuutbundel Nestvlieders van Merijn de Boer. “Nestvlieders: vier prachtige verhalen over verval” verder lezen

De prachtige wereld van wieren

Over Wieren van Miek Zwamborn

Miek Zwamborn WierenSommige namen zijn al voldoende. Als Miek Zwamborn een boek maakt, dan weet je dat het iets moois wordt. Als dat boek wordt uitgegeven in de natuurkundereeks onder redactie van Judith Schalansky, dan kun je er alleen nog maar reikhalzend naar uitkijken. Ongeacht het onderwerp. Want eerlijk is eerlijk: er zijn dagen dat ik niet aan zeewier denk. Maar zoals dat met alles gaat: als je je ergens maar voldoende in verdiept wordt alles interessant. En Miek Zwamborn blijkt een ideale gids in de wereld van wieren. “De prachtige wereld van wieren” verder lezen