Het plezier van een goede vervalsing

Over Zwart licht van María Gainza

Maria Gainza - Zwart lichtMet Zwart licht blijft María Gainza (Buenos Aires, 1975) op bekend terrein. Net als haar debuut Oogzenuw gaat het in deze nieuwe roman over beeldende kunst. Specifieker nog: het draait om het onderscheid tussen een ‘echt’ werk en een vervalsing. De naamloze verteller van het verhaal, een jonge kunstcritica, probeert de roman lang meer te weten te komen over drie vrouwen: kunsttaxateur Enriqueta Macedo, de Oostenrijkse kunstenares Mariette Lydis en de enigmatische meestervervalser La Negra. Lees “Het plezier van een goede vervalsing” verder

De dood en de illusie dwalen door verhalen

Over Mijn eerste moord van Martin Michael Driessen

Martin Michael Driessen - Mijn eerste moordDe laatste jaren heeft Nederland Martin Michael Driessen (1954) leren kenen als schrijver; zeker sinds hij met de novellebundel Rivieren uit 2016 de ECI Literatuurprijs won. Maar hij is ook opera- en toneelregisseur en die achtergrond schemert door in zijn schrijven. Bij het lezen van zijn werk ontstaat de indruk dat hij zich graag van verschillende toneelgenres bedient. Bundelde Driessen in Rivieren drie tragedies, zijn vorig jaar verschenen roman De pelikaan was een komedie en in zijn nieuwe verhalenbundel Mijn eerste moord heeft hij een aantal korte verhalen opgenomen met het karakter van een klucht. Lees “De dood en de illusie dwalen door verhalen” verder

Een gewoon, goed boek

Over Manhattan Beach van Jennifer Egan

Hoe een succesroman een vloek kan zijn. De laatste roman van Jennifer Egan, Manhattan Beach, werd welwillend ontvangen, maar er werden altijd reserves geuit. Het was goed, Egan kan schrijven, luidden de kritieken ongeveer, maar het was geen Visit from the good squad, de roman waar ze een Pulitzerprijs voor kreeg. Díe roman was gewaagd qua compositie, een mozaïek van verhalen die een beetje of zijdelings met elkaar te maken hadden. Wat dat betreft is Manhattan Beach een tamelijk klassiek opgezette historische roman. Maar moet dat per se een bezwaar zijn? Lees “Een gewoon, goed boek” verder

De reis en de bestemming

Over De pijnboomeilanden van Marion Poschmann

Marion Poschmann - De pijnboomeilandenHerfst: de bladeren verkleuren. ‘Het wonder duurt niet langer dan een paar dagen, dan wordt het blad bruin, verwelkt en valt af. Maar eerst doorloopt het het volledige spectrum van donkergroen via lichtgroen, geel en oranje naar vuurrood en donkerrood, en dit vlammende kleurspektakel trekt vanuit het noorden over het hele land.’ Het is een herinnering van Gilbert Silvester, hoofdpersoon in De pijnboomeilanden van de Duitse schrijfster en dichteres Marion Poschmann (1969). Gilbert denkt terug aan de tijd dat hij in de VS werkte en zijn vrouw Mathilda hem kwam opzoeken. Om bij hem in de buurt te zijn, maar ook om het blad te zien verkleuren. Nu bevindt Gilbert zich echter aan de andere kant van de wereld, in Japan, juist om afstand te nemen van zijn vrouw. Lees “De reis en de bestemming” verder

Een breekbaar geluk

Over Een soort geluk van Peter Abelsen

Peter Abelsen - Een soort gelukDe pont naar Noord. Het is zomer 2013 en Martin van Houten is onderweg naar het huis van zijn overleden geliefde om dierbare spullen van haar uit te zoeken. Zinloos, weet hij, maar gaat er desondanks met twee koffers vol weg. Zo begint Een soort geluk, de debuutroman van vertaler uit het Engels Peter Abelsen. Wat volgt zijn herinneringen van Martin aan zijn leven. Zijn eerste baan, zijn bandje, losse klussen en bijbaantjes komen voorbij, maar Pauline, liefdevol Paultje genoemd, was het enige werkelijk belangrijke in zijn leven. Lees “Een breekbaar geluk” verder

De andere tragedie van het leven

Over Compassie van Stephan Enter

Stephan Enter - CompassieHoe het begon? Met een foto. Die ogen, die lach, een stralend gezicht op een datingprofiel. Na de eerste date weet Frank het: Jessica is bijzonder. Geen moment heeft hij zich verveeld met haar, ze hadden nog uren door kunnen praten. Werd hij zich bij andere vrouwen al snel zelfbewust, zag hij zichzelf zitten op een date, een rol spelen – deze keer niet. Meer dates volgen. Alsof Frank van een fee een wens mocht doen was het, en hij wenste de liefde van zijn leven te ontmoeten. En toch zit het niet helemaal goed tussen hem en Jessica. Alsof hij vergat erbij te wensen: ‘en te houden’. In het kort is dit wat Frank van Luijn overkomt in Stephan Enters roman Compassie. Lees “De andere tragedie van het leven” verder

Twee meisjes en een oudere man

Over Twee meisjes en ik van A.H. Nijhoff

A.H. Nijhoff - Twee meisjes en ikOm zijn scheiding achter zich te laten gaat een 28-jarige arts naar Cornwall in Zuid-Engeland. Een ontmoeting aldaar met twee veel jongere meisjes, haast nog kinderen, zal zijn verdere leven voor een groot deel bepalen. ‘Wij waren eenvoudig een bond van drie, twee meisjes en een oudere man, de toeschouwer die zichzelf verloren heeft in het voorwerp van zijn belangstelling,’ herinnert hij zicht later. Tussen de arts – hij wordt Bill genoemd – en de meisjes ontstaat een vriendschap, maar onder de oppervlakte spelen meer gevoelens een rol. Twee meisjes en ik van A.H. Nijhoff vertelt uitgebreid het verloop van deze gecompliceerde driehoeksrelatie. Lees “Twee meisjes en een oudere man” verder

De speelruimten voor een noodzakelijk debat

Over Opperduitsland van Alexander Schimmelbusch

Alexander Schimmelbusch - OpperduitslandEr zijn twee zekerheden in het leven: je gaat dood en je moet belasting betalen. Dat is natuurlijk gefundenes Fressen voor idealistische journalisten op een conferentie in Davos, maar dat een partner bij een Duitse zakenbank deze opvatting huldigt, mag toch verrassend heten. De 39-jarige investment banker Victor komt tot het inzicht dat zijn rijkdom niet meer te rechtvaardigen is en werkt op basis hiervan een idee uit voor de hoe de Duitse samen­leving eruit moet komen te zien. Naar verluidt heeft Angela Merkel Alexander Schimmelbusch’ vierde roman Opperduitsland gelezen en passages eruit aangestreept. Lees “De speelruimten voor een noodzakelijk debat” verder

Een somber feest

Biesheuvel - Verhalen uit het gekkenhuisVier het korte verhaal. Onder dat motto werd vorige week de J.M.A. Biesheuvel­prijs uitgereikt als onderdeel van de Week van het Korte Verhaal. Het is een week om het genre korte verhalen wat meer liefde te geven. Ontstaan omdat het aan die liefde ontbrak bij het grote publiek. Ik vind dat een mooi streven, steun die Biesheuvel­prijs dan ook van harte (het prijzengeld wordt via crowd­funding verzameld), maar ik vraag me af of het genre wel echt een dienst bewezen werd. Lees “Een somber feest” verder

Meer dan een terugblik op een schrijversleven

Over Dagelijks werk van Renate Dorrestein

Renate Dorrestein - Dagelijks werk‘Want de vraag of we ouderdom kunnen en willen voorkomen, is een regelrechte bedreiging van een toekomstperspectief dat ik al heel lang koester, namelijk dat ik op een dag eindelijk een keer een oude vrouw zou zijn. Daar heb ik me altijd ontzettend op verheugd.’ Dit schreef Renate Dorrestein drie jaar geleden voor een lezing. Maar een oude vrouw zijn was haar niet gegeven: in het najaar van 2016 werd bij haar slokdarmkanker geconstateerd. Dorrestein overleed 4 mei 2018, op 64-jarige leeftijd. Met de naderende dood besloot ze alvast op te ruimen en weg te gooien, waarbij ze veel oud en veelal ongepubliceerd materiaal tegenkwam. Een deel daarvan, waaronder ook die lezing, is gebundeld in Dagelijks werk. Lees “Meer dan een terugblik op een schrijversleven” verder