aantekeningen bij gelezen boeken
Alleen het omslag al maakte mij benieuwd naar Elders van Martijn Knol. Frisbees komen namelijk niet vaak voor in de literatuur. Slechts drie voorbeelden kende ik, en in twee daarvan was het slechts in een flits. Zo wordt er in de meesterlijke novelle van Peter Verhelst De memoires van een luipaard een frisbee gegooid, heel terloops:
Een jongen gooide een frisbee naar een jongen die aan de andere kant van de straat stond. Rakelings over de daken van de auto’s.
Zonder twijfel is Joost de Vries de interessantste schrijver van zijn generatie. Zijn debuutroman Clausewitz kon uiteindelijk de belofte van de eerste hoofdstukken niet helemaal waar maken, maar in ieder geval getuigde de roman van durf. Ook in De republiek wist De Vries met succes een romanwereld intelligent neer te zetten, vol verwijzingen ook naar literatuur, film en wat niet al – Joost de Vries heeft een brede interesse. Die brede interesse zie je terug in de essaybundel Vechtmemoires. Niet ieder stuk daaruit is even goed en wie Joost de Vries kent uit De Groene of Das Magazin zal bekend werk tegenkomen, maar desondanks is Vechtmemoires de moeite waard. Deze verzameling essays geeft namelijk een duidelijk beeld van waar Joost de Vries voor staat als schrijver. Lees verder “Laten zien waar je voor staat”
Een mooie boekhandel met een ruime voorraad. En een koffiehoek waar je lekker kunt zitten met een boek om te kijken of je het wat vindt – daar geloof ik echt wel in, hoor. Daar gaan mensen echt wel naartoe. Zo ongeveer omschreef een vriend eens zijn ideale boekhandel. Nu mag je me een pessimist vinden, maar ik vroeg hem waar dat allemaal van betaald moest worden. Je moet goede klanten hebben om op jaarbasis uit te komen. Hoeveel boeken hijzelf kocht? Ongeveer twee. Per jaar. En meestal via internet. Er is best reden voor enig pessimisme in het boekenvak. En of Gabrielle Zevin daar met haar ‘onvergetelijke liefdesverklaring aan boeken’, De verzamelde werken van A.J. Fikry, boekhandelaar, daar verandering in brengt, vraag ik me af. Lees verder “Dieper in het leven duiken”
Begin vorig jaar ging de boekhandelketen Polare failliet. Een aantal grote winkels wist sluiting te voorkomen en ging zelfstandig verder. Scheltema is weer Scheltema – geen Polare of Selexyz meer. Ik hoop dat ze het redden, maar moeilijk zal het worden. En niet alleen omdat ze nog steeds in dat grote, dure pand op het Koningsplein zitten. Sinds kort heeft de Nederlandse boekhandel ook nog concurrentie gekregen van alleswinkel Amazon, die toevallig ook boeken verkoopt. In Nederland vooralsnog alleen e-books en alleen in hun eigen Kindle-formaat. En omdat de vaste boekenprijs niet geldt voor e-books worden die voor een habbekrats aangeboden. Hoe moet je daar nu tegenop boksen? Lees verder “Mijn boekhandel”
Laatst kwam ik een lijstje tegen met een aantal titels dat ik nog moest lezen – in mijn geval betekent dat: ooit, een keer. Liefst natuurlijk op korte termijn, maar waarschijnlijk komt er wel een ander boek even tussendoor. Van die lijst had ik dit jaar vijf boeken gelezen. Op een totaal van 22 gelezen boeken dit jaar, niet onaardig – maar er blijft genoeg over dat ik doorschuif naar volgend jaar. Lees verder “2014: mijn jaar in boeken”
Kan een boek tegelijk goed zijn en je op een bepaalde manier tegenvallen? Dat leek mij altijd lastig, maar nu ik ervoor ga zitten om op te schrijven wat ik van Ian McEwans roman Atonement vind, komt het daar geloof ik wel op neer. Het goede betreft het vakmanschap van McEwan: hij schrijft goed, weet zijn verhaal zo te vertellen dat je verder wilt lezen, speelt met zijn lezers. Voor wat het aanvankelijk lijkt, is het boek toch net even iets te dik. Je weet dat er dan nog iets moet komen. Waar gaat het allemaal heen? Pas op het einde laat McEwan de aap uit de mouw komen. Punt is dat ik niet zo goed weet of ik die zet geslaagd vind. Lees verder “Boete, hoe doe je dat?”
‘Jongens waren we—maar aardige jongens. Al zeg ik ’t zelf.’ Prachtige eerste zin, niet voor niets zo bekend geworden. ‘We zijn nu veel wijzer, stakkerig wijs zijn we, behalve Bavink, die mal geworden is. Wat hebben we al niet willen opknappen. We zouden hun wel eens laten zien hoe ’t moest. We, dat waren wij, met z’n vijven. Alle andere menschen waren “ze”. “Ze” die niets snapten en niets zagen.’ Ooit waren de Titaantjes jongens van negentien, twintig jaar – nu zijn ze volwassen geworden. Lees verder “Opgroeien en vallen”
In 2008 werd in Amsterdam een meisje veroordeeld voor het ontvoeren van een baby. Ze had haar gedetineerde vriend verteld dat ze zwanger was en toen hij uit de gevangenis kwam, moest ze hem een kind kunnen laten zien. De ontvoering zag ze als enige uitweg uit het web van leugens dat ze zelf geweven had. Hannah van Munster schreef haar tweede boek Onder de dreven over deze geschiedenis. Ze neemt hiervoor eenzelfde uitgangspunt: een wanhopig meisje, een vriend in de gevangenis en de leugen van een zwangerschap. De rest is de eigen fictie van Van Munster. In een mooie proloog beschrijft Van Munster het laatste moment waarop de leugens van geluk en van een gezin nog overeind staan. De volgende morgen zal zowel haar leven instorten als het zijne, maar nu nog niet. ‘Een nacht voor een leven.’ Lees verder “Geen weg terug”
In een vloek en een zucht heb je het uit, het nieuwste boek van Dimitri Verhulst, Kaddisj voor een kut. En nu we het toch over een vloek hebben: wat een titel zeg! Ik ben er niet door gechoqueerd maar erg mooi of goed vind ik hem niet. Net als deze erg korte roman (160 kleine pagina’s, grote letter) overigens. De reden dat ik dit boekje wel heb uitgelezen: het was al uit voor ik normaal gesproken op een punt kom waarop ik een boek besluit niet uit te lezen.
Ander werk van Verhulst heb ik niet gelezen (wel een film gezien, maar dat telt niet); hooguit ken ik hier en daar een losse flard of zin als ‘God schiep de dag, en wij sleepten ons erdoorheen.’ Voor zover ik dus weet is Kaddisj voor een kut niet de eerste keer dat Verhulst hoog en laag, schoon en voos, religie en blasfemie met elkaar verbindt. Maar eerder gehoorde fragmenten vond ik leuk, in dit boek wekte de stijl van Verhulst vooral ergernis op. Misschien ben ik inmiddels aan zijn trucje gewend, misschien is Verhulst ook wel niet zo grappig als ik dacht. Lees verder “Om het netjes te zeggen: niet zo’n heel goede roman”
Voor sommige boeken moet je op de juiste plek zijn en anders moet je ze maar niet lezen. Begeerte heeft ons aangeraakt van Bert Natter is niet bepaald het soort boek waarvan mijn boekenkast uitpuilt en zou mij vast ook zijn tegengevallen, als ik het ergens anders en op een ander moment had gelezen. Bijvoorbeeld thuis op de bank naast de verwarming, omdat het buiten het najaarsweer toch al koud is. Begeerte heeft ons aangeraakt is een soort literair equivalent van een verfrissend, iets zoet drankje dat makkelijk wegdrinkt. Best lekker, maar je hebt er wel een tropische zon voor nodig om er zin in te krijgen. Lees verder “Een paar uur in de zon”