aantekeningen bij gelezen boeken
Het boekenblog van The Guardian vroeg laatst aan zijn lezers: hoe doen jullie het – boekenlegger of ezelsoor? Zelf ben ik een fervent boekenleggergebruiker – vaak een echte, maar anders kunnen brieven of snippers papier ook goed dienstdoen. Ik houd mijn boeken graag mooi, vouw niet en breek geen ruggen; hooguit zet ik kleine streepjes met potlood bij sommige passages. De charme van een doorleefd uiterlijk en aantekeningen ontgaat mij voor een goed deel, maar toen ik las over volgeschreven boek S. werd de bibliofiel in mij toch wel enthousiast. Lees verder “Schrijven in de marge”
Nog even geduld vroeg Özcan Akyol aan zijn lezers. Nog even en dan is zijn tweede roman klaar. Dat boek zal Turis heten en naar ik begreep gaat het over zijn vader en hoe hij de man geworden is die hij nu is. De lezer heeft Akyols vader leren kennen in diens debuut Eus als een alcoholist, vrek, bedrieger en nog zo wat – niet de vader in ieder geval die Akyol zich wenste. Na verschillende baantjes belandde Akyol in de criminaliteit en werd hij opgepakt. In de gevangenis ontdekte hij echter de literatuur, die hem inspireerde om zijn eigen geschiedenis te vertellen. Het is een sterk verhaal natuurlijk, maar ik moest bij het lezen van zijn debuut wel vaak aan Reve’s adagium denken: echt gebeurd is geen excuus. Lees verder “De goudmijn van een schrijver”
Boven op de Luberon in de Provence staan twee gedenkstenen: één voor een everzwijn en één voor een jager. Het zette de verbeelding van Isabelle Rossaert in werking: wie was Max, voor wie de ene steen was geplaatst? En bestond dat everzwijn wel of was zijn bestaan slechts een mythe in het dorpje Cucuron? Rossaerts debuut Dat is wat ik bemin is een zoektocht naar een verklaring, strak gecomponeerd en met mooie beschrijvingen die de lezer moeiteloos meenemen naar het zuiden van Frankrijk.
Sarie en Barend, een gepensioneerd echtpaar met plannen voor een grote reis – eindelijk tijd. Na maanden van informatie verzamelen, keurig geordend in mappen, en proefritten maken heeft Barend de juiste camper gevonden voor de reis. Maar bij Sarie wordt, geheel onverwacht, kanker geconstateerd. Stadium IV van Sander Kollaard is een zeldzaam aangrijpende roman over twee mensen die van elkaar houden en moeten leren omgaan met deze ziekte. Lees verder “Als je me echt wilt helpen…”
‘Amerikaanse onderzoekers volgden twintig jaar lang een groep van achthonderd kinderen. Wat blijkt? Je gedrag als kleine dreumes voorspelt je prestaties op latere leeftijd,’ las ik onlangs in de krant. Zou het werkelijk? Hoeveel is maakbaar? Of ligt alles al vast vanaf het begin? Niña Weijers schreef over deze vragen haar debuutroman De consequenties. Lees verder “Niña Weijers: een auteur om te volgen”
Een voorwerp of een herinnering, meer heeft Nicolaas Matsier niet nodig om zijn gedachten in werking te stellen. In Compositieportret schetst hij een beeld van zichzelf in zestig korte hoofdstukken, elk niet langer dan een paar pagina’s. ‘Zo onthult dit mozaïek in stukjes en beetjes wie Nicolaas Matsier is, wat hem heeft gevormd en wat hem intrigeert,’ zoals de achterflap uitlegt. Deze stukjes en beetjes hebben een columnachtig karakter – sommige stukken verschenen ook op de achterpagina van het NRC. Matsier vindt zijn onderwerpen in het alledaagse en beschrijft zijn observaties mooi, maar te vaak hebben zijn stukken niet veel meer om het lijf dan een voortreffelijke stijl. Wat mist is een beschrijving die het bekende op een nieuwe manier laat zien.
Een mislukte carrière aan de universiteit, eenzaamheid, Parijs en later Brussel en meesterwerken waar hij lange tijd niet meer bij in de buurt zou komen. In het tweede deel van de Hermansbiografie De zanger van de wrok beschrijft Willem Otterspeer Hermans’ leven van 1953 tot zijn dood in 1995. Na het lezen van het eerste deel De mislukkingskunstenaar hoopte ik dat Otterspeer zich zou inhouden met het aantal zinloze details, en in plaats daarvan meer aandacht zou besteden aan belangrijke zaken in het leven van Willem Frederik Hermans. Deels vond ik De zanger van de wrok inderdaad beter, maar er blijft toch ook veel aan te merken op dit boek. Lees verder “Het venijn van het gelijk”