Misleidende verhalen

Over Roza van Olivier Willemsen

Olivier Willemsen - RozaIn zijn tweede boek Roza duikt Olivier Willemsen in een bizarre geschiedenis. In de nacht van 2 februari 1959 verongelukt een groep jonge bergbeklimmers op de Cholattsjachl in het noordelijke Oeralgebergte. De groep bestaat uit negen studenten van het Oeral Poly­technisch Instituut uit Sverdlovsk, het huidige Jekaterinenburg. Onder leiding van de 23-jarige Igor Djatlov gaat de groep goed voorbereid op expeditie. Maar die nacht van de tweede februari verlaten de negen hun tent, nauwelijks gekleed, bij een temperatuur van vijfentwintig graden onder nul. De dode lichamen worden verspreid over de bergpas gevonden. In het lokale dialect Mansi betekent Cholattsjachl zoveel als ‘berg der lijken’. Lees verder “Misleidende verhalen”

Een duik in het archief

Over zes jaar stukken schrijven

‘Natuurlijk moet je nooit publiekelijk reageren op een recensie – of wat zich zo durft te noemen – maar soms is de verleiding wel tergend.’ Zes jaar geleden schreef ik mijn eerste recensie en de auteur van het boek kon zich kennelijk toch niet inhouden; hij schreef bovenstaande op Twitter. Ik was niet te spreken over het boek, had het het liefst voortijdig weggelegd en was in mijn bespreking nog mild. Vond ik toen. En nog steeds wel, al snap ik ook wel dat de auteur dit geen recensie vindt. Ik ben erg voor een persoonlijke literatuurbeschouwing, maar formuleerde ik het niet al te particulier? Lees verder “Een duik in het archief”

2018: het beste dat ik las

In 2018 las ik meer dan ooit, al leidde lang niet elk boek tot een bespreking – hier of elders. Over sommige boeken ga ik nog iets schrijven, van andere boeken is dat minder noodzakelijk. Boeken die me niet vreselijk veel deden, boeken waar ik niet zo veel over te zeggen heb. Maar tussen al die boeken zaten er ook een paar waar ik ronduit enthousiast over ben. Aan het eind van het jaar blik ik terug en kies mijn top drie. Lees verder “2018: het beste dat ik las”

Geen daden maar dromen

Over Waarom vuilnismannen meer verdienen dan bankiers van Rutger Bregman en Jesse Frederik

Bregman en Frederik - Waarom vuilnismannen meer verdienen dan bankiersMet Waarom vuilnismannen meer verdienen dan bankiers hebben Rutger Bregman en Jesse Frederik een prikkelend essay geschreven dat uitnodigt om vanzelfsprekendheden in de economie nog eens goed te overdenken. Vanzelfsprekendheden als een feilloos werkende transparante markt. Vanzelfsprekendheden als dat de waarde van iets bepaald wordt door de prijs. Bregman en Frederik kiezen hiervoor een interessante route. Ze kiezen er niet voor om vanuit een linkse economische theorie kritiek te leveren. In plaats daarvan duiken ze in de geschiedenis van het liberalisme en laten zien hoe ver de hedendaagse liberale politici hiervan verwijderd zijn. Lees verder “Geen daden maar dromen”

Ongrijpbaar geluk

Over Grip van Stephan Enter

Stephan Enter GripHoe lang duurt het om erachter te komen dat een schrijver goed is? Toen ik zes jaar geleden Grip van Stephan Enter voor het eerst las, had ik dat vermoeden na één pagina. Ik herinner me weinig details van het verhaal, maar wel de indruk die het achterliet. Dit was een van de beste boeken die ik had gelezen. Onlangs herlas ik Grip. En ik had niet één pagina nodig om weer vast te stellen dat die Enter zo verrekte goed schrijft, maar slechts één alinea. Lees verder “Ongrijpbaar geluk”

Passanten in Kiev

Over Kiev op de bodem van een glas van Tobias Wals

Tobias Wals - Kiev op de bodem van een glasIn zijn debuut Kiev op de bodem van een glas schetst Tobias Wals (1993) in vijftien fragmenten een beeld van het leven in een hostel in de Oekraïense hoofdstad. Wat deze fragmenten tezamen vormen houdt het midden tussen een roman en een verhalenbundel. Gemene delers zijn de vaste bewoners van het Borscht Hostel en dezelfde, registrerende vertelstem van Tobias. Er is ook een zekere ontwikkeling, maar om als hoofdstukken uit een roman door te gaan hebben de afzonderlijke delen een te weinig dwingende samenhang. Lees verder “Passanten in Kiev”

Schier onmogelijk weg te leggen

Over De afwezigen van Lieke Kézér

Lieke Kézér - De afwezigenJubelende recensies en onderscheidingen: hartstikke leuk natuurlijk voor de schrijver, maar als lezer heb je er ook weer niet heel veel aan. Het overkomt me vaak genoeg dat ik zo’n boek niet echt de moeite vind – of zelfs ronduit slecht. Kwestie van andere smaak. Des te leuker natuurlijk als een boek de verwachtingen na het winnen van De Bronzen Uil én de ANV Debutantenprijs weet waar te maken. De afwezigen van Lieke Kézér las ik op vakantie en het bleek schier onmogelijk het weg te leggen. Lees verder “Schier onmogelijk weg te leggen”

Waarom Sander Kollaard zo goed is

Over Onmiddellijke terugkeer van uw geliefde van Sander Kollaard

Sander Kollaard - Onmiddellijke terugkeer van uw geliefdeWie vaker mijn stukjes leest, zal onderhand wel en aardig idee hebben van wat voor soort schrijvers ik houd. Sander Kollaard is er zo een – eerder schreef ik over zijn roman Stadium IV en zijn nieuwe verhalen­bundel Levensberichten. Onlangs las ik ook zijn debuut Onmiddellijke terugkeer van uw geliefde – prachtige titel. Het begin van het tweede verhaal, ‘Het kasboek’ laat precies zien waarom die Kollaard zo goed is: Lees verder “Waarom Sander Kollaard zo goed is”

Verhalen zijn ook goed als ze kort zijn

Over De vluchtelingen van Viet Thanh Nguyen, Levensberichten van Sander Kollaard en De geur van miljoenen van Merijn de Boer

De meeste boekenlezers willen romans, geen verhalen. Een tijdje geleden vertelde een boekhandelaar me dat ze, wanneer ze iemand voor zich had ‘die niet van verhalen hield’, altijd vroeg: ‘Wat doe je hier dan?’ Terechte vraag. Ik blijf namelijk gek vinden dat de meesten pas een verhaal willen lezen als het langer is dan pakweg 180 pagina’s. En dat terwijl het korte verhaal juist zo’n mooi genre is. Ik las de afgelopen tijd drie recent uitgekomen verhalenbundels. Voor wie z’n koudwatervrees moet overwinnen als het op verhalenbundels aankomt, ze gelden alle drie als tip. Lees verder “Verhalen zijn ook goed als ze kort zijn”

Bedreigde burgermannen

Over De geur van miljoenen van Merijn de Boer

Merijn de Boer - De geur van miljoenenLaatst hoorde ik het weer van een boekhandelaar: verhalenbundels verkopen niet. Alleen die van Alice Munro, zei hij, maar die schreef dan ook geen romans. Merijn de Boer schrijft wel romans, De nacht (2014) en ‘t Jagthuys (2016) en heeft nu weer een nieuwe verhalenbundel. Met De geur van miljoenen bewijst hij, na zijn debuutbundel Nestvlieders, andermaal het ongelijk van hen die het genre links laten liggen. Lees verder “Bedreigde burgermannen”

Blijf op de hoogte