aantekeningen bij gelezen boeken
Het boekenblog van The Guardian vroeg laatst aan zijn lezers: hoe doen jullie het – boekenlegger of ezelsoor? Zelf ben ik een fervent boekenleggergebruiker – vaak een echte, maar anders kunnen brieven of snippers papier ook goed dienstdoen. Ik houd mijn boeken graag mooi, vouw niet en breek geen ruggen; hooguit zet ik kleine streepjes met potlood bij sommige passages. De charme van een doorleefd uiterlijk en aantekeningen ontgaat mij voor een goed deel, maar toen ik las over volgeschreven boek S. werd de bibliofiel in mij toch wel enthousiast. Lees verder “Schrijven in de marge”
Nog even geduld vroeg Özcan Akyol aan zijn lezers. Nog even en dan is zijn tweede roman klaar. Dat boek zal Turis heten en naar ik begreep gaat het over zijn vader en hoe hij de man geworden is die hij nu is. De lezer heeft Akyols vader leren kennen in diens debuut Eus als een alcoholist, vrek, bedrieger en nog zo wat – niet de vader in ieder geval die Akyol zich wenste. Na verschillende baantjes belandde Akyol in de criminaliteit en werd hij opgepakt. In de gevangenis ontdekte hij echter de literatuur, die hem inspireerde om zijn eigen geschiedenis te vertellen. Het is een sterk verhaal natuurlijk, maar ik moest bij het lezen van zijn debuut wel vaak aan Reve’s adagium denken: echt gebeurd is geen excuus. Lees verder “De goudmijn van een schrijver”
Boven op de Luberon in de Provence staan twee gedenkstenen: één voor een everzwijn en één voor een jager. Het zette de verbeelding van Isabelle Rossaert in werking: wie was Max, voor wie de ene steen was geplaatst? En bestond dat everzwijn wel of was zijn bestaan slechts een mythe in het dorpje Cucuron? Rossaerts debuut Dat is wat ik bemin is een zoektocht naar een verklaring, strak gecomponeerd en met mooie beschrijvingen die de lezer moeiteloos meenemen naar het zuiden van Frankrijk.
Sarie en Barend, een gepensioneerd echtpaar met plannen voor een grote reis – eindelijk tijd. Na maanden van informatie verzamelen, keurig geordend in mappen, en proefritten maken heeft Barend de juiste camper gevonden voor de reis. Maar bij Sarie wordt, geheel onverwacht, kanker geconstateerd. Stadium IV van Sander Kollaard is een zeldzaam aangrijpende roman over twee mensen die van elkaar houden en moeten leren omgaan met deze ziekte. Lees verder “Als je me echt wilt helpen…”
‘Amerikaanse onderzoekers volgden twintig jaar lang een groep van achthonderd kinderen. Wat blijkt? Je gedrag als kleine dreumes voorspelt je prestaties op latere leeftijd,’ las ik onlangs in de krant. Zou het werkelijk? Hoeveel is maakbaar? Of ligt alles al vast vanaf het begin? Niña Weijers schreef over deze vragen haar debuutroman De consequenties. Lees verder “Niña Weijers: een auteur om te volgen”
Bijna veertig, geen vaste relatie: Frank van Luijn probeert eens wat uit en schrijft zich in bij een internetdatingsite. Op de eerste pagina’s van Stephan Enters nieuwe roman Compassie leren we hem kennen als een beetje een eikel. Een figuur dat uitermate tevreden met zijn leven en vooral zichzelf is. Geen vastigheid, veel vrouwen. ‘Wanneer ik een glas te veel op heb, spreek ik niet over relaties, maar “affaires”, en ventileer ik de dijenkletser dat het woord huwelijk in het Nederlands op slechts twee woorden rijmt, te weten gruwelijk en afschuwelijk.’ Zo’n man dus. Gaandeweg het boek echter, laat Stephan Enter het beeld van Frank langzaamaan kantelen, waardoor je als lezer misschien moet heroverwegen met welk personage je het meest compassie moet hebben. Lees verder “Compassie: wéér een goed boek van Stephan Enter”
Over De duimsprong van Miek Zwamborn
Schrijfster, beeldend kunstenares en vertaalster Miek Zwamborn was tot maart ‘schrijver-in-residentie’ bij het Gemeente Museum in Den Haag. Zes maanden lang mocht zij door de collectie van het museum struinen. ‘Vanuit haar fascinatie voor oerlandschappen en bijzondere weersomstandigheden ging zij in het museum op zoek naar “opgesloten natuur”. De kunstwerken die zij verzamelde, inspireerden haar tot prachtige gedichten. Het resultaat is te zien in de tentoonstelling “Getemde Hemel”,’ lees ik op de website. Toevalligheid wil dat ik net Zwamborns derde roman De duimsprong heb gelezen. Ook in deze roman staat het landschap centraal. Lees verder “Het boek als landschap”
‘Hörbücher verkaufen sich so gut wie noch nie,’ schreef de Frankfurter Algemeine Zeitung onlangs. ‘2014 wurden in Deutschland 14,3 Millionen CDs verkauft, ein Rekordergebnis, obwohl seit Jahren auch die Zahl der Downloads steigt. Noch immer werden 80 Prozent aller Hörbücher hierzulande in physischer Form gekauft, 20 Prozent in digitaler Form. Der Anteil der Hörbücher am Buchmarkt wächst kontinuierlich, im vergangenen Jahr betrug er 4,2 Prozent.’ Ook ik luisterde onlangs naar twee boeken: De inscheper en Julia, beide voorgelezen door auteur Otto de Kat zelf. Lees verder “Als de auteur voorleest”
In zijn nieuwe roman De langste nacht brengt Otto de Kat de verhaallijnen uit zijn vorige romans samen. ‘Van alle drie de personages loop ik nog steeds na te denken hoe het met ze zou gaan,’ zei hij in een interview na verschijning van Bericht uit Berlijn. Stond in die roman de diplomaat Oscar Verschuur centraal, nu is zijn dochter Emma de hoofdfiguur. Inmiddels 96 jaar oud, trekt ‘s nachts haar leven aan Emma voorbij. Een leven van geluk, gemis en half geopenbaarde geheimen dat Otto de Kat mooi invoelbaar weet te maken. ‘Ze heeft zoveel gezien en niet begrepen, ze is zo lang een telkens terugkerend verleden ontvlucht, ze is zo bang geweest voor het onkenbare van alles, voor de reis terug. Nu kijkt Emma eindelijk om.’ Lees verder “Omkijken naar het verleden”