Wat is ‘een boek gelezen hebben’? Ik heb me dat wel eens afgevraagd wanneer een leerling een boek heeft gelezen, maar er hoegenaamd niets over kan vertellen (en in dit geval geloof ik de leerling best dat het boek echt uit is). Je hebt letters tot je genomen, maar er kennelijk erg weinig gedachten bij gehad, je niets afgevraagd. Is dat dan ‘een boek lezen’? De vraag dringt zich andermaal op naar aanleiding van eigen ervaring nu met Mrs Dalloway van Virginia Woolf.
Van Woolf had ik nog nooit iets gelezen en onlangs kwam ik deze roman tegen in de kringloopwinkel in de mooie Ulyssesuitgave van De Bezige Bij. Anderhalve euro – kon ik niet laten liggen. De roman volgt Clarissa Dalloway vanaf het moment dat ze ’s ochtends de deur uitgaat om bloemen te kopen tot op het feest dat ze ’s avonds geeft. In de roman worden handeling, observaties en gedachten vloeiend afgewisseld. Moeiteloos wisselt Woolf ook tussen de verschillende personages.
Pagina’s overslaan
Marijke Schermer gebruikte in Liefde, als dat het is eenzelfde techniek, die ze inderdaad aan Woolf ontleende. Maar waar ik dit bij Schermer erg goed vond werken, werkte het in Mrs Dalloway niet voor mij. Ik moet toegeven dat ik de roman op momenten las waarop ik niet de meeste concentratie kon opbrengen, maar ik vond het erg lastig om bij te houden bij welk personage de focalisatie nu weer lag. En los daarvan: Marijke Schermer weet haar personages scherp in beeld te krijgen, wat ik bij Virginia Woolf opvallend genoeg miste.Tijdens het lezen vroeg ik me af wat ik zou missen als ik pagina’s zou overslaan. Ik heb het niet gedaan en ook niet voortijdig weggelegd – dat vond ik ook zo wat. Gestaag las ik door, bladzij na bladzij. Ja, ik heb Mrs Dalloway uit, maar heb ik het ook gelezen? Eigenlijk betwijfel ik het.
Virginia Woolf – Mrs Dalloway | vert. Nini Brunt | harde kaft, 208 p. | 9e dr. De Bezige Bij