aantekeningen bij gelezen boeken
Over Noodweer van Marijke Schermer
Het gebeurt niet vaak, maar soms lees je een boek waarvan je meteen weet dat het goed is. Noodweer van Marijke Schermer is zo’n boek. Als lezer val je midden in het verhaal en je voelt meteen dat het onder spanning staat. Met haar precieze stijl heeft Schermer in niet meer dan 160 pagina’s een verhaal weten te schrijven dat me nog lang bij zal blijven. Lees verder “Onverwerkt verleden”
Over Middlesex van Jeffrey Eugenides
Met Middlesex, in 2003 bekroond met de Pulitzerprijs, heeft Jeffrey Eugenides een ambitieuze roman geschreven. Een boek van ruim 500 pagina’s waarin de geschiedenis van drie generaties van de Grieks-Amerikaanse familie Stephanides verteld wordt. Vanaf een bergdorpje in Klein-Azië voert de schrijver je mee naar Detroit en uiteindelijk naar Berlijn waar we Cal Stephanides als laatste treffen. Na The marriage plot is Middlesex de tweede roman van Eugenides die ik las – ook weer indrukwekkend, en voor het grootste deel geslaagd. Lees verder “Bijzondere familiegeschiedenis”
Over Zonder rampspoed valt er niets te melden van Frans Pointl
‘Ik was niet anders gewend dan tegenslag,’ zei Frans Pointl over zijn leven in een gesprek met Wim Brands. Ook de titel Zonder rampspoed valt er niets te melden doet niet veel vrolijks vermoeden. In deze bundel verhalen en gedichten van de in 2015 overleden schrijver vinden we inderdaad weinig reden tot optimisme. Pointl beschrijft zijn lichamelijke gebreken en eenzaamheid op zijn kenmerkende toon die hij tot het laatst heeft weten vast te houden. Lees verder “Berichten uit het bezemhok”
Over A hologram for the king van Dave Eggers
Voor verhalen over Grote Onderwerpen zit je bij Dave Eggers wel goed: vluchtelingen (What is the what), acceptatie van immigranten (Zeitoun) en privacy (The circle). A hologram for the king, dat ik nu las, gaat over de moderne economische orde waarin productie verplaatst wordt naar China en die westerse werknemers overbodig maakt. Meermaals heeft Eggers laten zien dat hij met grote, actuele onderwerpen goed uit de voeten kan. Een aantal van zijn boeken heb ik met veel plezier gelezen, maar met A hologram for the king wist hij me niet te overtuigen. Het is alleen nog niet gemakkelijk om al mijn vingers erachter te krijgen waarom precies. Lees verder “Kafka in het zand”
Over De geniale vriendin van Elena Ferrante
‘Ik geloof dat boeken hun auteurs helemaal niet nodig hebben, als ze eenmaal zijn geschreven. Als ze iets te vertellen hebben, zullen ze hun lezers eerder of later zelf vinden; als niet, dan niet,’ schreef Elena Ferrante ooit aan haar uitgever. Een mooi statement in deze tijd waarin de celebritycultuur meer en meer overslaat op de literatuur. Haar identiteit is al 25 jaar het best bewaarde geheim van de literaire wereld. Maar terwijl ik afgelopen maand op vakantie De geniale vriendin las, het eerste deel van haar vier Napolitaanse romans, onthulde een Italiaanse journalist de ware identiteit van Ferrante. Lees verder “Wie is Elena Ferrante?”
Over Moedervlekken van Arnon Grunberg
Grunberg: you love him or you hate him. Wat zijn fictie betreft hoor ik bij de laatste categorie. Een aantal jaar geleden heb ik besloten om zijn oeuvre niet meer bij te houden. Te vaak heb ik me afgevraagd wat ik toch in vredesnaam met zijn romans aanmoest – ze deden me hoegenaamd niets, die boeken. Maar ik moet zeggen dat Grunberg met zijn jongste roman Moedervlekken een richting op lijkt te gaan, waarvan ik hoop dat hij die verder in zal slaan. Lees verder “Het leven is meer dan therapie”
Over Rivieren van Martin Michael Driessen
Een novelle, kom er maar eens om. Een roman, met afstand het populairste literaire genre, díe lezen we. Verhalen en novellen hebben het minder lezers te stellen. Ronduit zonde, zeg ik daar meteen bij, want de novellenbundel Rivieren van Martin Michael Driessen (1954) is schitterend. De grote constante in alle drie de novellen is de prominente rol die rivieren spelen. Maar wie goed leest, ontdekt dat er tal van kleine elementen zijn – een naam, een beeld – die in meerdere verhalen terugkomen, wat de bundel een mooie samenhang geeft. Lees verder “Prachtige novellen van klassieke snit”
Over Onheilig van Roos van Rijswijk
Debutanten hebben een ‘wit achterland’, om met Kees Fens te spreken. Ze dragen nog geen oeuvre mee waardoor je eigenlijk al een mening hebt nog voor je gaat lezen. Tegelijk is het niet helemaal waar natuurlijk, want zo’n debutant heeft vast al wel ergens een verhaal gepubliceerd in een tijdschrift, of een blog of column. Maar een garantie voor een goede roman is dat allerminst en de verrassing is des te groter als je een sterk debuut in handen hebt. Onheilig van Roos van Rijswijk is zo’n debuut. Lees verder “Sterven als een onheilige”
Over Mijn kleine oorlog van Louis Paul Boon
‘Ge zoudt liever een ander boek schrijven.’ Zo opent Louis Paul Boon Mijn kleine oorlog. Een ander boek dat ‘groter, dieper, mooier’ is, een allesomvattend, definitief boek ‘van de kleine man tegenover de grote oorlog’. In plaats daarvan roept Boon met Mijn kleine oorlog in 28 losstaande anekdotes de oorlogssfeer op. Lees verder “De kleine man en de oorlog”
Over De zevende functie van Laurent Binet
Op 25 februari 1980 wordt literatuurcriticus, semioticus en linguïst Roland Barthes in Parijs aangereden door een busje. 2 augustus: het station in Bologna wordt verwoest door een bomaanslag. 81 mensen overlijden, 200 mensen raken gewond. 16 november: filosoof Louis Althusser wurgt zijn vrouw Hélène. 10 mei 1981: François Mitterrand wint de Franse verkiezingen en wordt president. In Laurent Binets nieuwe roman De zevende functie van taal hebben al deze historische gebeurtenissen met elkaar te maken. In een intelligente thriller slalomt Binet heerlijk tussen verleden en verbeelding. Lees verder “Op zoek naar de zevende functie van taal”