Een illusie armer

Butchers Crossing‘Schrijvers en publiek hebben elkaar gevonden in een onvoorspelbaarheid waar geen marketingplan tegenop kan. Ze rennen over de steppen, de industrie in verwarring achterlatend. Dat is een bevrijding voor iedereen,’ schreef Arjen Fortuin over het boekenjaar 2013. We zijn moe na de ‘plofboeken’, van voetballerbiografie tot clitlit, die de industrie ons door de strot heeft geduwd met grote marketingacties. Nu kiezen wij lezers zelf weer wat we willen lezen. En dan kiezen wij lekker klassieke schrijvers: Isaac Babel, Simon Carmiggelt en John Williams. We hebben behoefte aan goede literatuur, na in 2012 een jaar lang meegenomen te zijn van hype naar hype. Dat we inderdaad weer literatuur willen lezen na E.L. James, schreef ik ook naar aanleiding van Stoner. Alleen verbaast mij dat Fortuin niet in de gaten heeft dat deze klassieke literatuur net zo hard is geplugd door uitgeverijen als de gehypete boeken daarvoor. Hoe komt een oud boek anders ‘ineens’ bovendrijven? En zou Babel ook zo goed verkocht zijn geweest als die bekrulde boekverkoper er niet zo aanstekelijk over had gepraat op televisie? Aan Carmiggelt is ook ruim aandacht besteed op tv en Stoner kon rekenen op aanbevelingen van alle kanten. De marketing in boekenland werkt nog steeds en dan krijg je na het succes van Stoner nog een roman van Williams op de bestsellerlijsten: Butcher’s Crossing. “Een illusie armer” verder lezen

Helden zijn niet lankmoedig

Nederland leest Stoner – ik ook. Wat ik nu precies van het boek vind, is lastig te zeggen. Ik vermoed williams stonerdat de hype mijn leeservaring geen goed heeft gedaan. Zo gaat dat vaker met romans die ineens zijn ‘ontdekt’ – het gebeurde me ook toen ik een jaar of wat geleden In de ban van de tegenstander las van Hans Keilson. Ook dat boek was eerst in Amerika herontdekt en veroverde toen Nederland, net als Stoner nu. En net als Keilsons roman is Stoner helemaal niet slecht, maar is het zó goed?

Daarbij is het me overigens ook niet helemaal duidelijk waarom dit boek nu ineens zo populair is. Uiteraard, de publiciteitsafdeling van de uitgeverij heeft uitstekend werk gedaan, maar het is niet bepaald een boek dat je op de eerste plaats van de Bestseller 60 verwacht – een plek normaliter voorbehouden aan clitlit, voetballersbiografieën, kookboeken en thrillers. Ik denk dat daarin ook juist de hype schuilt: eindelijk weer eens Literatuur op nummer 1. En de hype wordt natuurlijk weer versterkt door het NRC dat daar dan weer met veel genoegen over bericht. “Helden zijn niet lankmoedig” verder lezen